يك پيرمرد بازنشسته، خانه جديدي در نزديكي يك دبيرستان خريد. يكي دو هفته اول همه چيز به خوبي و در آرامش پيش مي رفت تا اين كه مدرسه ها باز شد. در اولين روز مدرسه، پس از تعطيلي كلاس‌ها سه تا پسر بچه در خيابان راه افتادند و در حالي كه بلند، بلند با هم حرف مي زدند، هر چيزي را كه در خيابان افتاده بود شوت مي‌كردند و سر و صداي عجيبي راه انداختند. اين كار هر روز تكرار مي شد و آسايش پيرمرد كاملاً مختل شده بود. اين بود كه تصميم گرفت كاري بكند.

روز بعد كه مدرسه تعطيل شد، دنبال بچه ها رفت و آنها را صدا كرد و به آنها گفت: «بچه ها شما خيلي بامزه هستيد و من از اين كه مي‌بينم شما اينقدر نشاط جواني داريد خيلي خوشحالم. من هم كه به سن شما بودم همين كار را مي‌كردم. حالا مي خواهم لطفي در حق من بكنيد. من روزي 1000 تومن به هر كدام از شما مي دهم كه بياييد اينجا، و همين كارها را بكنيد.»

بچه ها خوشحال شدند و به كارشان ادامه دادند. تا آن كه چند روز بعد، پيرمرد دوباره به سراغشان آمد و گفت: « ببينيد بچه ها متأسفانه در محاسبه حقوق بازنشستگي من اشتباه شده و من نمي‌تونم روزي 100 تومن بيشتر بهتون بدم. از نظر شما اشكالي نداره؟»

بچه ها گفتند: « 100 تومن؟ اگه فكر مي‌كني ما به خاطر روزي فقط 100 تومن حاضريم اينهمه بطري نوشابه و چيزهاي ديگه رو شوت كنيم، كور خوندي. ما نيستيم.»

و از آن پس پيرمرد با آرامش در خانه جديدش به زندگي ادامه داد.

 دلمااینقدر نسوزون مگه چی مونده از این دل تو که دوست نداشتی بمونی چرا به اتیشم کشیدی

و همه چی حتی صدا هم دست به یکی دادن تا منا یاد خاطرات گذشتم بندازن و اشک را دوباره مهمون چشمام کنن ولی من دیگه نمیخوام این مهمون تازه دیر آشنا را ببینم چون همیشه با بودنش هیچی عوض نشده  فقط اون لحظه ها برام همیشگی و جاوید شدن و روی روح و روانم حک شدن ...........

سلام دوستان گلم این شعر زیبا را از وبلاگ پر احساس راحله خانم بدون اجازه کش رفتم امیدوارم خدا منا ببخشه....

دیدی دلم شکست ...

دیدی که این بلور درخشان عمر من !

بازیچه بود ...

دیدی چه بیصدا دل پر آرزوی من

از دست کودکی که ندانست قدر آن

افتاد بر زمین !

دیدی دلم شکست ....

در بیکرانه ی زندگی دو چیز افسونم میکند

 آبی آسمان را که می بینم ومیدانم که نیست

و خدا را که نمی بینم و میدانم که هست  

گفتم یه چیزی بیارم که فقط مخصوص تو باشه و فقط مال تو باشه.

هرچی گشتم چیزی جز قلبم و پیدا نکردم تا برات بیارم

قلبم با تمام وجود مال تو

آدم ها به هم گل مي دهند ، چون معناي حقيقي عشق در گل ها نهفته است . كسي كه بكوشد صاحب گلي شود ، پژمردن زيبايي اش را هم خواهد ديد . اما اگر به همين بسنده كند كه گلي را در دشتي بنگرد ، همواره با او خواهد ماند. چون آن گل با عصر هنگام ، با غروب خورشيد ، با بوي زمين خيس و با ابرهاي افق آميخته است